Vanaf het moment dat ik als kind weleens op een boerderij logeerde, ontstond mijn belangstelling voor koeien. De grote lijven boezemden mij geen angst in, de kalfjes nog minder en het liefst stond ik bij het beestje in de stal en liet het aan mijn vingers sabbelen.
Als kabouter bij de scouting vonden de zomerkampen altijd plaats op een boerderij en werd de deel gebruikt om de luchtbedden en slaapzakken neer te leggen. In de zomer stonden de koeien immers in de wei. De geur die op de deel hing, verwelkomde ons.
Nu nog heb ik dat als ik een deel oploop en waar anderen zich uit de voeten maken om te voorkomen dat hun maaginhoud omhoog komt, vond en vind ik dat absoluut niet. Ik zal niet beweren dat het vergelijkbaar is met een goede parfum, maar je ziet mij niet met een zakdoek voor de neus. Ineens loop ik daar dan in mijn uppie, de rest snuift frisse lucht op buiten de stal.
Als ik langs een wei met koeien fiets of loop, kijk ik altijd naar de reacties van die zwartbonte, roodbonte, lichtgekleurde of zwart-witte dames. Sommigen kijken nieuwsgierig naar de voorbijgangers, anderen grazen onverstoorbaar door. Als er een richting afzetting komt lopen, kan die erop rekenen dat ik een hand over het prikkeldraad hang om te laten besnuffelen.
En dan die ogen hè, en de lange wimpers! Nadat ik ooit mijn moeder er ooit op wees, zag zij het ook. 'Mooie ogen hebben ze, hè.' zei ze alsof ze het zelf ontdekt had. Het grasvermalende geluid van het koeiengebit is het achtergrondgeluid van een lied dat bij me opkomt: “Kijk eens in de poppetjes van mijn ogen.”
Google foto’s geeft af en toe terugblikken in de verzameling digitale afbeeldingen, willekeurig gekozen. Ik ben inmiddels twee, al oude, foto’s tegengekomen die bevestigen dat ik een kleindochter van oma ben: dezelfde houding, hand over het prikkeldraad en de koe (proberen te) aaien.
Een keer bij een collega die een weiland naast haar huis had. Ik verliet de lunchtafel om van dichtbij kennis te maken met deze massieve buurvrouw. De andere keer dwaalde ik wat rond als een van de bruiloftsgasten. Op de achtergrond de feestmuziek en iets verderop voor me uit enkele koeien tussen het frisgroene gras. In mijn feestkleren liep ik naar het weiland. Achteraf verbaasde ik me dat het me gelukt was om ‘onbevlekt’ terug te keren in het bruiloftsgedruis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier je reactie achter.