2025 sluit ik af met een goede daad: Ik heb een kerstengel gered van de ondergang.
Voordat de supermarkt voor de laatste keer dit jaar de deuren sluit, raas ik er nog even doorheen voor de boodschappen die ik vergeten ben. Nadat ik afgerekend heb, loop ik langs de servicebalie. Daarachter zie ik een uitpuilende papierbak staan. Geen idee waarom mijn oog daar nu net op valt, zijn het de uitstekende vleugels?
Het is een
kerstengel die dit jaar gebruikt is om de aandacht te vestigen op de speciale
supermarktkerstballen. Met haar afmeting van circa 60 centimeter op stevig, dik
karton is ze gedumpt tussen het papierafval. Een triest einde na een relatief
korte levensduur.
Zal ik? Ach, waarom ook niet. ‘Gooien jullie die engel weg?’ vraag ik.
De dame achter de kassa kijkt me even bevreemd aan, maar als ze mijn wijzende vinger volgt, ziet ze wat ik bedoel. ‘Ja, dat denk ik wel. Anders zou die hier niet liggen,’ antwoordt ze.
‘Mag ik die dan
hebben?’ vraag ik.
De engel wordt aan een van haar vleugeltoppen uit de bak gevist en over de balie aan mij overgedragen. Ze is nog helemaal gaaf zonder breuklijnen in het karton. Tevreden kijk ik naar mijn passagier die in haar rode jurk met afgezette bontrand en zilverkleurige vleugels naast me op de bijrijdersstoel ligt. Een feestelijke engel, alsof ze naar een eindejaarsfeest onderweg is met roodgelakte nagels. De ophanglus waaraan een kerstbal opgehangen kan worden, vormt een soort kroontje op haar hoofd.
Wat ik met deze dame aan moet? Geen idee, misschien is een van mijn nichtjes er blij mee? Vooralsnog bewaar ik haar tot de volgende kerst, opgeborgen tussen de andere kerstspullen. Een engel hoort toch niet in de papiercontainer? Misschien wordt ze door deze reddingsactie wel mijn beschermengel.
