017:
2017:
Na een flinke reis vanuit Nijmegen naar een gat in Drenthe. Iets ophalen wat echt niet in een postpakket verstuurd kan worden: Aila, een cairnterriër pup.
Dit blonde bolletje slaapt de hele terugweg op de arm van mijn vriendin. Zij durft niet te bewegen om het diertje niet wakker te maken. Dat levert haar wel enkele dagen spierpijn, want een bepaald makkelijke houding is het niet.
Daar staat Aila dan tegenover haar nieuwe huisgenoten. De andere drie hondjes benadert ze vrijmoedig en ze besluit om Marthy voortaan als haar baas te zien. Ze houdt hem continue in de gaten en waar hij gaat, gaat zij. Nog geen uur na in haar nieuwe thuis gearriveerd te zijn, dribbelt ze, zonder aangelijnd te zijn, opgewekt mee met de dagelijkse wandeling. Het staartje fungeert als radar: parmantig, kwispelend omhoog.
Na een flinke reis vanuit Nijmegen naar een gat in Drenthe. Iets ophalen wat echt niet in een postpakket verstuurd kan worden: Aila, een cairnterriër pup.
Dit blonde bolletje slaapt de hele terugweg op de arm van mijn vriendin. Zij durft niet te bewegen om het diertje niet wakker te maken. Dat levert haar wel enkele dagen spierpijn, want een bepaald makkelijke houding is het niet.
Daar staat Aila dan tegenover haar nieuwe huisgenoten. De andere drie hondjes benadert ze vrijmoedig en ze besluit om Marthy voortaan als haar baas te zien. Ze houdt hem continue in de gaten en waar hij gaat, gaat zij. Nog geen uur na in haar nieuwe thuis gearriveerd te zijn, dribbelt ze, zonder aangelijnd te zijn, opgewekt mee met de dagelijkse wandeling. Het staartje fungeert als radar: parmantig, kwispelend omhoog.
Snel pakt ze de
dagelijkse routine op, maar geeft er wel haar eigen draai aan. Aangezien ze de
eerste weken haar voer in de bench krijgt, blijft dat de plek van haar voerbak,
totdat de bench niet meer nodig is voor de zindelijkheidstraining. Voor het slapen
verkiest ze vanaf dat moment een plek naast Dorus, maar hoe moet het nu met het
eten? Geen probleem hoor, ze lost het
zelf op. Er staat een lage kast in de bijkeuken en het deurtje staat open. Geen
bench? Oké, dan zet mijn eten voortaan maar hier. Tegen etenstijd zit ze vanaf
dat moment nieuwsgierig en rustig te wachten totdat ze haar bakje krijgt.
Zodra ze in de gaten heeft, dat het voor ons bedtijd is, loopt mevrouw alvast naar de bijkeuken, naar haar mandje. Maar…het dekentje in de mand, moet wel over haar en Dorus heengedrapeerd worden. Door Marthy natuurlijk.
Een bewakingscamera is er niks bij, want zodra ze het hek hoort, springt ze via de poef op de vensterbank, afwachtend tot een van ons uit de auto stapt en de voordeursleutel omdraait.
Zodra ze in de gaten heeft, dat het voor ons bedtijd is, loopt mevrouw alvast naar de bijkeuken, naar haar mandje. Maar…het dekentje in de mand, moet wel over haar en Dorus heengedrapeerd worden. Door Marthy natuurlijk.
Een bewakingscamera is er niks bij, want zodra ze het hek hoort, springt ze via de poef op de vensterbank, afwachtend tot een van ons uit de auto stapt en de voordeursleutel omdraait.
Naar de
puppytraining. Ja, het is leuk om andere hondjes te zien, maar om nou in nat
gras opdrachten als ‘liggen’ of ‘zitten’ uit te voeren, dat is andere koek en
ze besluit dat nooit, maar dan ook nooit te doen, althans niet in nat gras.
Aan een verleidelijk stukje worst kan ze geen weerstand bieden en ze pakt het vast. Dit stuk training is bedoeld om te leren niet zomaar wat van de grond te pakken, dus ik roep vol overgave “Los!” Bats, daar ligt de worst, zo schrikt ze van mijn reactie. Vanaf dat moment hoef ik maar “los” te fluisteren, en ze laat zelfs haar dierbare balletje uit de bek vallen. En dat wil wat zeggen, want ze hoeft het balletje maar te zien en ze staat in de startblokken.
Mm, maar alle dieren, anders dan een hond, moeten wel aandachtig bestudeerd worden. Een vogeltje dat uitvliegt en per ongeluk op enkele meters van Aila landt, is een kort leven beschoren.
Kippen! ‘Nee, Aila! Afblijven!’
duurt even, maar niet veel later lopen kip en Aila elkaar stoïcijns voorbij alsof de ander niet bestaat. Och, en hoe leuk zijn die jonge kwartels die zorgvuldig in een ruimte van gaas zijn neergezet. Aila kijkt natuurlijk nieuwsgierig toe, maar kan er niet bij. Dit is een grote vergissing van ons, want een van de kwartels steekt zijn koppie door het gaas naar buiten. Voor de rest hoeft hij geen moeite te doen, want Aila helpt er wel bij om hem door dat gaas heen te krijgen. Dit keer mankeert ze iets aan haar oren, want het duurt te lang voordat ze reageert op ‘los’ en daar ligt het kleine kwarteltje. Dood.
De kop van de gans is te groot om door het gaas heen te trekken, maar dat beide dieren elkaar niet kunnen luchten of zien, is duidelijk. Aila keft, de gans snatert en allebei op volle sterkte. De nieuwsgierige zwarte neus, die ze door het gaas duwt, komt vast te zitten in de ganzensnavel. Een oorverdovend lawaai van een blaffende en schreeuwende hond.
Tegenover de gans staan de geiten in de wei. Weer van die dieren, die altijd stukjes brood krijgen, die een hondje ook best wel lust. Opnieuw staat Aila met veel lawaai te verkondigen, dat zij de baas is, totdat haar neus iets te ver door het gaas gaat en de geit besluit om haar een zijwaartse opdoffer te geven. Het begin van veel ellende. Het levert een lichte nekhernia op, die vanaf dat moment onderdrukt moet worden met pijnstilling.
Midden in de kamer gaat ze zitten en plast, gewoon binnen. En niet een keer, de hele dag door. Hup, urine naar de dierenarts. Conclusie: een blaasontsteking. Daar blijft het niet bij, want uiteindelijk blijken het blaasstenen te zijn. Ze hebben de grootte van een kleine knikker en dat betekent operatie en voortaan overschakelen op speciaal voer.
Aan een verleidelijk stukje worst kan ze geen weerstand bieden en ze pakt het vast. Dit stuk training is bedoeld om te leren niet zomaar wat van de grond te pakken, dus ik roep vol overgave “Los!” Bats, daar ligt de worst, zo schrikt ze van mijn reactie. Vanaf dat moment hoef ik maar “los” te fluisteren, en ze laat zelfs haar dierbare balletje uit de bek vallen. En dat wil wat zeggen, want ze hoeft het balletje maar te zien en ze staat in de startblokken.
Mm, maar alle dieren, anders dan een hond, moeten wel aandachtig bestudeerd worden. Een vogeltje dat uitvliegt en per ongeluk op enkele meters van Aila landt, is een kort leven beschoren.
Kippen! ‘Nee, Aila! Afblijven!’
duurt even, maar niet veel later lopen kip en Aila elkaar stoïcijns voorbij alsof de ander niet bestaat. Och, en hoe leuk zijn die jonge kwartels die zorgvuldig in een ruimte van gaas zijn neergezet. Aila kijkt natuurlijk nieuwsgierig toe, maar kan er niet bij. Dit is een grote vergissing van ons, want een van de kwartels steekt zijn koppie door het gaas naar buiten. Voor de rest hoeft hij geen moeite te doen, want Aila helpt er wel bij om hem door dat gaas heen te krijgen. Dit keer mankeert ze iets aan haar oren, want het duurt te lang voordat ze reageert op ‘los’ en daar ligt het kleine kwarteltje. Dood.
De kop van de gans is te groot om door het gaas heen te trekken, maar dat beide dieren elkaar niet kunnen luchten of zien, is duidelijk. Aila keft, de gans snatert en allebei op volle sterkte. De nieuwsgierige zwarte neus, die ze door het gaas duwt, komt vast te zitten in de ganzensnavel. Een oorverdovend lawaai van een blaffende en schreeuwende hond.
Tegenover de gans staan de geiten in de wei. Weer van die dieren, die altijd stukjes brood krijgen, die een hondje ook best wel lust. Opnieuw staat Aila met veel lawaai te verkondigen, dat zij de baas is, totdat haar neus iets te ver door het gaas gaat en de geit besluit om haar een zijwaartse opdoffer te geven. Het begin van veel ellende. Het levert een lichte nekhernia op, die vanaf dat moment onderdrukt moet worden met pijnstilling.
Midden in de kamer gaat ze zitten en plast, gewoon binnen. En niet een keer, de hele dag door. Hup, urine naar de dierenarts. Conclusie: een blaasontsteking. Daar blijft het niet bij, want uiteindelijk blijken het blaasstenen te zijn. Ze hebben de grootte van een kleine knikker en dat betekent operatie en voortaan overschakelen op speciaal voer.
Ook de buurt
weet, dat Aila er is. Elke ochtend laat ze door een korte blaf horen, dat ze
wakker is en zin heeft in de nieuwe dag. Maar o jee, die keer dat een egel haar
pad kruist. De maandelijkse sirene is er jaloers op.
Komt er iemand de weg inrijden, dan is al op afstand tussen de spijlen van de poort een zwart dropneusje te zien, en twee zwarte oogjes. De puntige oortjes blijven fier overeind staan zodat ze alles goed hoort en in de gaten kan houden wat er gebeurt. Overigens geldt dat niet alleen voor het hek, op alle plekken wil mevrouw hoog zitten, zodat ze het meeste overzicht heeft: op de leuning van de bank bijvoorbeeld. De nietsvermoedende bezoeker die op de bank gaat zitten, is een volgende keer wel bedacht op een onverwachts tongetje dat ze vanaf de rugleuning snel in iemands oor steekt. In de tuin ligt de prinses heerlijk op het ligbed of nestelt zich in een stoel zodat ze een goed overzicht heeft en ook weet wanneer de buurhond in de tuin loopt.
Komt er iemand de weg inrijden, dan is al op afstand tussen de spijlen van de poort een zwart dropneusje te zien, en twee zwarte oogjes. De puntige oortjes blijven fier overeind staan zodat ze alles goed hoort en in de gaten kan houden wat er gebeurt. Overigens geldt dat niet alleen voor het hek, op alle plekken wil mevrouw hoog zitten, zodat ze het meeste overzicht heeft: op de leuning van de bank bijvoorbeeld. De nietsvermoedende bezoeker die op de bank gaat zitten, is een volgende keer wel bedacht op een onverwachts tongetje dat ze vanaf de rugleuning snel in iemands oor steekt. In de tuin ligt de prinses heerlijk op het ligbed of nestelt zich in een stoel zodat ze een goed overzicht heeft en ook weet wanneer de buurhond in de tuin loopt.
14 mei 2025:
Maar nu, nu is het op. Bloedonderzoek, scan, echo, foto en medicatie bieden niet de oplossing voor een serie klachten, die zelfs de dierenarts niet kan verklaren, anders dan dat het een samenloop van oorzaken kan hebben. Alsof ze helemaal bezopen is, dwaalt ze rond door de tuin en kan amper haar evenwicht bewaren. Ze wil niet meer eten, ook niet drinken. Dit is het moment om de moeilijke beslissing te nemen.
Nu staat er op tafel een klein flesje met een plukje blond haar en in de tuin bedekt een extra grindtegel het grafje van Aila, naast haar voorgangers, die allemaal de regenboogbrug al beklommen hebben. Gelukkig geloof ik in sprookjes en ga ik er maar vanuit dat ze met die anderen een balletjeswedstrijd zal spelen.
©Vera Oor, 2025
