En nu: nu is het zover. De spoorlijn Arnhem-Nijmegen loopt voor onze tuin langs, een deel van het scherm is inmiddels weggehaald, zodat de koninklijke trein een stop kan maken en Willem en Maxima meteen de tuin in kunnen lopen. Even heb ik getwijfeld of zij wel tot de juiste klantenkring behoren en of ik die uitzondering moest maken, maar de eer is te groot om die voorbij te laten gaan.
Willem is dan wel geen keizer, maar zeker van gelijkwaardig niveau als koning zijnde. Bovendien is hij een oranje telg en deze combinatie maakt het logisch dat hij de eerste keuze heeft. Met de nodige égards begroeten we het koninklijk paar, maar we hebben buiten de honden gerekend, die met modderpootjes aan komen rennen en tegen de smetteloos witte broek van Maxima aan gaan staan. Belangstellend bekijkt Willem het aanbod en maakt al snel een keuze. Dat had ik ook wel verwacht: de grootste, oranje kroon. Ik voel me wel gevleid door zijn complimenten over de uitbundige oranje kleur. Een kop koffie slaat het koningspaar af en begeleid door hun beveiligers lopen ze terug naar de trein. Maxima slaat de inmiddels opgedroogde modderpootafdrukken van haar broek en zwaait nog een keer enthousiast naar ons, voordat ze de trein instapt. Ze nemen plaats voor het raam en zetten hun aanschaf op het tafeltje tussen hen in, zichtbaar voor de belangstellenden die eindelijk een antwoord krijgen op hun nieuwsgierige vragen: wat kwam het koningspaar op deze afgelegen plek doen?
Korte tijd later komt een lange stoet van grote, zwarte ambassadeursauto’s aanrijden met vlaggetjes op hun motorkap. Een blik achter de geblindeerde ramen is niet mogelijk tot menigeens grote teleurstelling. Een van de auto’s rijdt door tot onze poort en er stapt een kleurrijk personage uit. Een massa bedienden omringt hem en buigt keer op keer als knipmessen. Ik had me enigszins een voorstelling gemaakt hoe hij eruit zou zien, maar de werkelijkheid overtreft mijn verwachting: de voornaamheid straalt van hem af en hij is een indrukwekkend persoon, ondanks dat hij een stuk kleiner is dan ik.
Met een druk op de knop opent de poort zich met een zwier en de keizer van Japan maakt zijn opwachting: wat een imposante, kleurrijke vertoning. De tolk vertaalt voor ons de onverstaanbare woorden van de keizer, waarvoor wij uiteraard ook flinke buigingen maken. Dat blijft niet bij een en op het moment dat ik denk dat ik na een volgende buiging niet meer overeind kom, maakt een handgebaar duidelijk dat het voldoende is. De keizer schrijdt langs de rij statig opgestelde kronen: enkele oranje en een nog onbekende kleur. Met kritische blik bekijkt hij de kronen van alle kanten. Hij kan zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en geeft een van zijn bedienden de opdracht om tussen de gesloten bloemblaadjes naar de kleur te kijken. De keizer reageert overduidelijk enthousiast op de waterval aan onverstaanbare woorden en de tolk deelt mij mee, dat de keizer zeer verheugd is over de gele, nog in knop zijnde, keizerskroon. Die wil hij sowieso meenemen. Hij kan de verleiding niet weerstaan en besluit ook een oranje aan te schaffen. Hij kan het zich permitteren, voor het gewone volk is het onbetaalbaar om zich deze uitspattingen te kunnen veroorloven. De knipmessen staan weer op een rij als hij terugloopt naar de auto, nog even een minzame hand heffend als afscheid, waarna hij plaatsneemt achter het zwarte raam. De fotografen en verslaggevers rennen naar hun auto’s, uitgerust met allerhande satellieten, om verslag te doen van deze bijzondere bezoekers.
Zodra ze
uit beeld verdwenen zijn, mogen onze keffers vrij rondlopen en graven in de
openingen in de grond, waar de kronen zijn uitgestoken. Wij kijken elkaar
triomfantelijk aan: zo, wij hebben weer voldoende inkomsten om nieuwe bollen
van de Keizerskroon te kopen en in november te planten.
© Vera Oor, 2024
