De hamster is een nachtdier, maar kreeg bij ons niet veel kans om overdag zijn slaap in te halen. Zodra ik uit school kwam, haalde ik het diertje uit zijn verblijf, waar hij zich opgerold had in het zaagsel onder de omgekeerde bloempot, en nam hem op schoot. Ik vond het prachtig om te zien hoe hij zichzelf een wasbeurt gaf. De ieniemienie pootjes wreef hij over zijn koppie en wreef terug naar zijn roze neus. Hij dribbelde over de bank, in mijn nek en nam met zijn klauwtjes dankbaar de voertjes aan, die ik hem gaf.
Keer op keer verbaasde ik me over de hoeveelheid voer die hij in zijn wangzakken kon proppen. Op het moment dat ik dacht dat er echt niks meer bij kon, pakte hij toch weer een zonnepit en duwde die naar binnen, zo nodig met hulp van zijn pootjes die hij als een soort vijzel gebruikte om de inhoud van de wangzakken aan te duwen. Uiteindelijk leek het erop alsof zijn snuitje tussen twee opgeblazen airbags geperst was.
Maar ondanks
onze goede zorgen, verkoos de hamster zijn vrijheid. Waarschijnlijk hadden we
de kooi niet goed afgesloten en kon hij de spatten nemen. Nergens te bekennen.
We zochten alles af maar helaas zonder resultaat. De lege kooi stond met open
deurtje op een makkelijk bereikbare plek te wachten op zijn bewoner.
We begonnen met het klaarzetten van een schoteltje water en een bakje voer, elke avond voordat we gingen slapen. Als hij nog in huis was, zou hij daar misschien op af komen. En ja, dat was het geval. ’s Ochtends was het voer op. Ook de kleine stukjes kaas die we er als extraatje bij legden.
Volgens mij kwam het in niemands hoofd op dat er misschien weleens een muis in huis zou kunnen zijn, die dankbaar gebruik maakte van dit restaurantje.
Lange tijd hebben we het volgehouden en elke ochtend was het voer weg, totdat dat op een gegeven moment ophield. Onaangebroken lag het voer ’s ochtends nog in het bakje.
Zoals gebruikelijk werd de schoorsteen eens per jaar geveegd. De kolenkachel werd naar voren getrokken zodat de schoorsteenveger overal bij zou kunnen. Wat schetst mijn verbazing toen hij mij het restant van een leeggeplukte kleine knuffelbeer overhandigde die waarschijnlijk ooit achter de kachel gevallen was. In de hoek van de schoorsteenmantel die pas zichtbaar was als de kachel er niet stond, lag de inhoud van de beer. Dus daar had onze hamster destijds zijn nieuwe verblijf gemaakt. De hamster zelf was niet te vinden maar het verdriet om zijn verdwijning was al lang verdwenen en het vinden van zijn verblijf bood ons een verlate troost.
We begonnen met het klaarzetten van een schoteltje water en een bakje voer, elke avond voordat we gingen slapen. Als hij nog in huis was, zou hij daar misschien op af komen. En ja, dat was het geval. ’s Ochtends was het voer op. Ook de kleine stukjes kaas die we er als extraatje bij legden.
Volgens mij kwam het in niemands hoofd op dat er misschien weleens een muis in huis zou kunnen zijn, die dankbaar gebruik maakte van dit restaurantje.
Lange tijd hebben we het volgehouden en elke ochtend was het voer weg, totdat dat op een gegeven moment ophield. Onaangebroken lag het voer ’s ochtends nog in het bakje.
Zoals gebruikelijk werd de schoorsteen eens per jaar geveegd. De kolenkachel werd naar voren getrokken zodat de schoorsteenveger overal bij zou kunnen. Wat schetst mijn verbazing toen hij mij het restant van een leeggeplukte kleine knuffelbeer overhandigde die waarschijnlijk ooit achter de kachel gevallen was. In de hoek van de schoorsteenmantel die pas zichtbaar was als de kachel er niet stond, lag de inhoud van de beer. Dus daar had onze hamster destijds zijn nieuwe verblijf gemaakt. De hamster zelf was niet te vinden maar het verdriet om zijn verdwijning was al lang verdwenen en het vinden van zijn verblijf bood ons een verlate troost.
©Vera Oor, 2026