Vera Oor: Gedwongen capriolen

Ik lig stil en laat de rust van de avond op me inwerken. De frisse lucht die na deze warme dag binnenstroomt, is een verademing na al die plakkerige nachten van de afgelopen week.

Voor mijn gevoel bestaat mijn binnenste uit allemaal losse onderdelen, die samen een groter geheel vormen. Het zal niet lang duren, want zodra de nacht invalt, is het gedaan met de rust en word ik gedwongen weer allerhande capriolen uit te halen.

12.15 uur. De nachtelijke geluiden dringen binnen. In de verte klinkt de holle roep van een uil, het geruis van bladeren in de boom voor het raam is rustgevend. Maar ik weet dat het een rust is als stilte voor de storm.

De kamerdeur gaat open en even later veer ik iets overeind omdat er iemand in bed gaat liggen. Een diepe zucht en een gedeelte van mij wordt bedolven onder haren en de warmte van een gezicht. Blijft het vanavond hierbij of wordt het een herhaling van eerdere nachten? Met een stevige por word ik omhooggeduwd en niet veel later weer teruggeduwd. Wordt er nu werkelijk van me verwacht dat ik zo soepel ben als een balletdanseres die zich op kan vouwen, in een spagaat gaat en weer omhoog komt?

Het gaat gebeuren. Ik word omgedraaid en alles herhaalt zich. De ene keer bolt mijn linkerkant op, dan weer mijn rechterkant. Wanneer houdt het op? Het zuchten boven me wordt zwaarder. Ik voel de hartslag die sneller wordt en ik voel de uiteinden van wimpers kriebelen als een pesterige vlieg. Ogen die zich sluiten en weer openen.

Ik kijk opzij. De wekker geeft onbarmhartig de tijd weer: 01.30 uur. Duurt dit nu al ruim een uur? Pff, de kamerdeur gaat weer open en ik lig weer alleen. Tijd om bij te komen.

Het is soms een zwaar leven voor een hoofdkussen als ik.